ATOMOWY POKER 271

 

21.03.1947, popołudnie – Niemcy, Duisburg, tymczasowe miejsce zamieszkania Gerharda Modera.

 

            Waruj? – Gerhardowi Moderowi przez chwilę wydawało się, że coś źle usłyszał.

– Waruj?!!! Jak do psa?!!! To kim ja tu kurwa jestem? Jakimś marnym pionkiem? O, nie! Tak to nie będzie! Nikt nie będzie mną pomiatał, a już tym bardziej Bormann. Siedzi tam sobie gdzieś w Argentynie i ciągle śni o jakiejś IV Rzeszy, a tu już jest zupełnie inaczej. Ludzie chcą żyć spokojnie, a przynajmniej zdecydowana większość społeczeństwa. Wciąż jeszcze liżą rany po zakończonej niespełna dwa lata temu wojnie, wciąż jeszcze opłakują zmarłych, wciąż jeszcze w sowieckiej niewoli jęczą tysiące naszych rodaków, zapędzonych pod batem i lufą karabinu do morderczej pracy, często na mroźnych, bezkresnych obszarach Syberii, bezterminowo i jak dotychczas bez nadziei na rychłe uwolnienie. A ten coś tam znowu majaczy o wojnach i podbojach… Dość tego! – Do dzisiaj Moder pamiętał, jak jego rodzina, właśnie na polecenie Bormanna została zakładnikami lojalności jego i doktora Reschke. – A przy tym, skoro Bormann niepokoi się o swojego wysłannika, to jest to już sygnał alarmowy. Pewno urwał się z uwięzi tego szaleńca, lub co bardziej prawdopodobne, wpadł aliantom w ręce i to już jakiś czas temu. A skoro tak, to czy za chwilę nie zapukają i do mnie? Co tam mówić „zapukają”! Wpadną z drzwiami i oknami, nie dając mi nawet sekundy na jakąkolwiek obronę. A więc postanowione! Mam jeszcze w zapasie trzy komplety dokumentów perfekcyjnie podrobionych w ostatnim okresie istnienia III Rzeszy, mam spore zasoby, nawet w złocie i dolarach, pierwotnie przeznaczone na prowadzenie tutaj dalszej działalności konspiracyjnej. Przyda się to jak znalazł. Przy normalnym życiu, aż z naddatkiem wystarczy zarówno dla mnie, jak i całej mojej rodziny. Znikam więc z oczu tych argentyńskich szaleńców, wyprowadzam się do jakiejś cichej miejscowości i pod kompletnie inną tożsamością zaczynam żyć spokojnym, cywilnym życiem. A jedyne, co na koniec mogę im jeszcze rzec, to tylko powiedzonko, które gdzieś już kiedyś słyszałem i nawet nie wiem od kogo. Pocałujcie misia w dupę!

            I tym ostatnim Moder zmienił historię, ostatecznie i już na zawsze pogrążając oddalonego w tym momencie o tysiące kilometrów oraz nieświadomego jeszcze swej porażki Bormanna.

 

            31.03.1947 – Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, Północna Karolina, Fort Bragg.

            - Lubicie niespodzianki? – instruktor zadał niespodziewane pytanie, na które nawet nie wiedzieli jak odpowiedzieć.

- O ile są miłe… – po chwili konsternacji Henryk ostrożnie wyraził swą myśl.

- Nie mówię tu o niczym miłym! Na tym szkoleniu mają być tylko pot i łzy. A jak trzeba nawet krew!

- Niczego innego nie oczekiwaliśmy – H – 07 również zabrał głos.

- To dobrze, bo dzisiaj będą zajęcia o czymś naprawdę nieprzyjemnym. O możliwym zabijaniu własnych rodaków i to dotyczy głównie ciebie, C – 14.

- Słucham?

- Tak jak słyszałeś. A dzisiejszy temat wynika z poleceń, jakie otrzymałem jeszcze w piątek z samej centrali.

- Dwa dni temu?

- Tak. I coś mi się zdaje, że będą to jedne z naszych ostatnich zajęć. Powiedziano mi, że wasza misja odbywać się będzie na terenie gdzie jeszcze dzisiaj dość łatwo można usłyszeć język niemiecki, częściej język polski, oraz, że możesz być tam przypadkowo rozpoznany, zwłaszcza przez osoby narodowości niemieckiej. I właśnie pod tym kątem mam cię teraz przygotować.

- Zdradzono cele misji? – Henryk był kompletnie oszołomiony. Tyle się przecież mówiło o zachowaniu tajemnicy… Nawet z H – 07 nie znali dotychczas swoich imion!

- Spokojnie, C – 14. Powiedziano mi tylko tyle, ile i wam przed chwilą przekazałem. Było to niezbędne dla waszego szkolenia. Więcej nie wiem i nawet nie chcę wiedzieć. A ponadto, rozpoczynając tu służbę jako instruktor zgodziłem się na to, że poza Stany nigdy i nigdzie nie wyjadę. Możecie więc spać spokojnie.

- Więc?

- Załóżmy, że masz na imię Hans. Idziesz ulicą i nagle podchodzi do ciebie jakiś facet. Niemiec z dziada pradziada. Znasz go, a i on zna ciebie. Wyciąga do ciebie rękę i mówi - „Cześć Hans! Kopę lat! Jak żyjesz? Co tu porabiasz”? Co wtedy zrobisz?

- To zależy od sytuacji…

- Błąd! Tu nie ma sytuacji, która by usprawiedliwiała teoretyzowanie, zastanawianie się czy zbagatelizowanie sprawy, bo na tamtym terenie każdy taki kontakt to śmiertelne zagrożenie. Musisz się go pozbyć i to w taki sposób, który całkiem zbije go z tropu.

- A są takie sposoby?

- Oczywiście. Jeżeli ten znajomy jest narodowości niemieckiej, znał cię jako Niemca, to w jakim języku zwróci się do ciebie?

- Oczywiście po niemiecku…

- No właśnie. Nie podajesz mu ręki, patrzysz na niego z lekkim zdziwieniem i odpowiadasz, że zupełnie nie wiesz o co mu chodzi. Możesz jeszcze dodać, że to jakaś dziwna pomyłka.

- I on ma niby w to uwierzyć?

- A dlaczego nie? Tyle, że ty od samego początku musisz do niego mówić po polsku! Jasne? Po polsku! Udajesz, że kompletnie nie rozumiesz co do ciebie mówi i odpowiadasz czystą polszczyzną. Jeżeli cię znał jako rodowitego Niemca, to nie ma siły… Musi zwątpić! No bo niby jako Niemiec czemu byś nagle nic nie rozumiał? I skąd byś tak dobrze znał język polski? To każdego zbije z tropu. Przynajmniej w pierwszym momencie.

- I to wystarczy?

- Z reguły tak, bo facet będzie totalnie zaskoczony i ogłupiały. Ty odwracasz się i spokojnie idziesz dalej, obserwując dyskretnie, czy jednak gość nie pójdzie za tobą. Jeżeli poszedł w swoją stronę, to jego szczęście. On, nawet o tym nie wiedząc ocalił swoje życie, ale ty musisz stamtąd natychmiast wyjechać.

- A jeżeli za mną pójdzie?

- Nie będziesz tam sam. Za tobą czy przed tobą będzie szedł H – 07. Jeżeli tylko zauważy, że Niemiec poszedł za tobą, to zrobi tak, aby znaleźć się z tyłu. Jak już tam będzie, ty wchodzisz w pierwszą lepszą bramę. A tam w zależności od sytuacji… Albo ty go zabijesz, albo H – 07. Nagle i niespodziewanie. Po cichu, tak jak was tu uczono. Bo zawsze może się zdarzyć, że ten, który jednak za tobą pójdzie, pracuje dla ich organów bezpieczeństwa.

- A jeżeli to będzie Polak?

- To tak samo. Oczywiście dalej mówisz po polsku, bo język niemiecki zawsze jest tam podejrzany. Na początku nie możesz się zdradzić, że gościa znasz. Ale jeżeli się do ciebie naprawdę przyczepi i nie chce odpuścić,  to udajesz, że głęboko myślisz i w końcu pytasz – „To ty John”? On oczywiście odpowie, że nie John, a na przykład Stanley. Używam tu takich imion, bo nie znam polskich. Wtedy go poznajesz, cieszysz się ze spotkania i zapraszasz na wódkę, rzekomo do swojego mieszkania. Że niby musicie to oblać i pogadać o starych czasach. A w pierwszej lepszej bramie czy na klatce schodowej, wiadomo… Cicha śmierć! Nawet jak to jest twój rodak! A potem natychmiastowy wyjazd z miasta!

- Tak po prostu?

- A masz jakieś inne wyjście? Nie wiesz dla kogo on pracuje, jakie ma motywy, czy nie jest czymś szantażowany, albo łasy na jakieś tam pieniądze czy inne profity. Oczywiście nigdy ci się nie przyzna do takich spraw. A po takim kontakcie może cię przecież szczegółowo opisać, opowiedzieć - i to komu nie trzeba - gdzie cię spotkał, jak byłeś ubrany, z kim szedłeś czy rozmawiałeś. Nie musi mieć zresztą żadnych złych intencji… Wystarczy, jak przyjdzie do domu i powie własnej żonie – „a ty wiesz, kogo ja dzisiaj na ulicy spotkałem”? Żona też nie musi mieć złych intencji, gdy o tym opowie sąsiadce. A i sąsiadka nie musi mieć złych intencji, opowiadając o takim spotkaniu swoim kumoszkom. Jednym słowem, jesteś w sytuacji śmiertelnego zagrożenia, bo już same takie plotki mogą cię pogrążyć. A wracając do tego, który cię spotkał i wyszedł by z tego żywy, może cię też przecież ponownie gdzieś spotkać i co gorsza komuś wskazać.

- Wiec tak od razu?

- No, najpierw możesz zrobić jakieś rozpoznanie. Jeżeli naprawdę gdzieś mieszkasz, najlepiej zaprosić go do siebie, pogadać, wybadać co robi, gdzie pracuje, jakie ma poglądy czy kontakty. Ale i tak, jeżeli samemu chcesz przeżyć, nie może cię opuścić żywy. W przeciwieństwie do jakiejś przypadkowej bramy czy klatki schodowej, gdzie raczej wcześniej niż później ktoś znajdzie ciało i wszcznie alarm, a ponadto zawsze przy tym może się przyplątać jakiś niepożądany świadek, mieszkanie ma jeszcze dodatkową zaletę. Zanim ktoś odkryje zwłoki może minąć kilka, a w skrajnych przypadkach nawet kilkanaście dni. I raz na zawsze zapamiętaj! W czasie misji nie może być żadnych wahań.

- No, dobrze… A gdyby doszło do sytuacji, w której byśmy potrzebowali jakiejś pomocy? I to od kogoś z miejscowych? Co wtedy?

- Tu następuje odwrócenie sytuacji, bo to nie ktoś wybiera was, tylko wy wybieracie kogoś, a to już jest fundamentalna różnica. Ponadto, wiele zależy od tego jakiej właściwie pomocy byście potrzebowali i dopiero pod tym kątem moglibyście wytypować odpowiedniego człowieka. A później to już wiadomo… Prośbą, groźbą, szantażem czy pieniędzmi. Do wyboru, do koloru! Oczywiście najlepiej jak ktoś dla was pracuje dobrowolnie i z powodu osobistych przekonań. Politycznych, patriotycznych, religijnych czy jakichkolwiek innych. Z tym, że musielibyście i tak mieć go cały czas pod kontrolą. Nawet w nocy trzeba by wtedy spać na zmianę, a w razie jakichkolwiek podejrzeń, bez żadnych skrupułów uciszyć go raz na zawsze.

- Nie podoba mi się takie zabijanie…

- Nie musi, ale czasem nie ma innego wyjścia. Zresztą to nie jest nasz autorski pomysł. W 1943 roku, w ramach wymiany doświadczeń przez trzy miesiące przebywałem w Anglii, gdzie miedzy innymi szkolono polskich komandosów zrzucanych na tereny ich kraju. Nazywano ich cichociemnymi. Mogę wam zaręczyć, że byli cholernie dobrzy. Wylatywali na pokładach angielskich samolotów i o określonej godzinie oraz w określonym terenie skakali na spadochronach, gdzie byli odbierani przez wcześniej powiadomione o takim zrzucie oddziały polskiej Armii Krajowej. Brano jednak pod uwagę, że mógł nastąpić jakiś błąd w przekazie, że pilot i nawigator pomylili trasę, albo też z innych kompletnie nieprzewidywalnych przyczyn musieli skakać w ciemno. Przewidywano też, że świadkiem ich lądowania może być zwykły, całkiem przypadkowy człowiek. W takiej sytuacji też mieli rozkaz, aby go zabić!

- I robili to?

- Prawdę mówiąc, moja wiedza aż tak głęboko nie sięga. Jeden z moich kolegów zadał nawet takie pytanie, ale odpowiedzi nie uzyskał. Podejrzewam, że ten którego zapytał, też nic na ten temat nie wiedział. Szkolimy was jak najlepiej, ale o celach, terminach, wynikach misji czy innych szczegółach nigdy się nie dowiadujemy. Wiadomo jak to jest… Tajemnica!

- Jasne. Wracając jednak do tego przypadkowego świadka… A jeżeli byłby to na przykład uczciwy Polak i patriota?

- A jak to rozpoznasz? Urządzisz mu tam na miejscu jakiś egzamin z polskości i patriotyzmu? W jaki sposób? A nawet gdyby to był ktoś taki o kim mówisz, to nie miej złudzeń. W takiej sytuacji praktycznie nie ma gościa, który by wrócił do domu jak gdyby nigdy nic, z kamienną twarzą, i w żadnych okolicznościach nie puścił pary z ust… Wcześniej czy później i tak by to z niego wylazło, a wtedy to właśnie tobie i twoim kolegom zajrzała by śmierć w oczy. Pamiętajcie więc jedno… Najlepszy świadek, to martwy świadek! I czy to się wam podoba czy też nie, będzie to dla waszego dobra!

 

            - No to mam od dzisiaj poważnie do myślenia – już po kolacji H – 07 znacząco spojrzał na Henryka.

- O czym? – już wiedział, ale zobowiązany wymogami bezpieczeństwa, jak dotychczas nigdy się nie zdradził ze swoją tożsamością.

- Z tego co dzisiaj usłyszałem, możesz być albo Niemcem, albo Polakiem. Raczej Niemcem, bo inaczej tak intensywnie nie uczyli by nas języka polskiego. A to oznacza tylko jedno!

- Mianowicie?

- Dotychczas myślałem, że będzie to w miarę rutynowa misja. Że będę wiedział kto jest kim, kogo będziemy mieli za przeciwnika i że będzie to coś, czego można by się było z góry spodziewać. A tu taka niespodzianka…

- Poczekaj jeszcze trochę. Zobaczysz jak się zdziwisz, kiedy już wylądujemy w Europie.

- No właśnie… Bo coś czuję, że tym razem wdepnąłem w niezłe gówno, a to jeszcze nie koniec. Jednym słowem, zapowiada się ostra jazda i to bez trzymanki!