Trylogia AP

              - Żyjesz? – dopadł Trudy i przyciągnął ja do siebie. – Nic ci się nie stało?

                                                              Rozdział III                                                             Krwawa noc.               09/10.10.1946 – Niemcy, francuska strefa okupacyjna, wieś w pobliżu Koblencji.             Guziki płaszczy zapięli pod same...

  Tam też nie było lepiej. Z tym, że poszarpane wybuchami granatów czy posiekane pociskami zwłoki leżały już w pewnym porządku. Te w mundurach i hełmach na głowach leżały pod jedną ścianą, zaś inne, ubrane w cywilne bądź też w robocze ciuchy, pod drugą.

              - To co, panowie? – ton Williamsa zrobił się nagle jakoś tak bardzo podniosły. – Kładziemy plecaki na ziemię, pistolety w dłoń i rozbiegamy się po pięćdziesiąt metrów w każdą stronę. Macie na to dwie minuty. Jeżeli będzie czysto, to wracamy. Bo zanim tam wejdziemy, musimy się upewnić, że naprawdę jesteśmy tu sami.

  09.10.1946, rano – Polska, las koło miejscowości Kolce.             Plany planami, ale życie koryguje czasem nawet najbardziej precyzyjne ustalenia.

  07.10.1946, wieczór – Polska, okolice miejscowości Łomnica, las i grupa skał na północnym zboczu góry Ostoja.             Mimo pewnej poprawy stanu Kowalsky’ego, dotarli jedynie tutaj. Odbijając w prawo, dwukrotnie bowiem trafili na grupy robotników leśnych, których obejście od południa spowolniło ich marsz i zaprowadziło niebezpiecznie blisko granicy z Czechosłowacją.

              07.10.1946, przed świtem – Polska, las przy drodze Wałbrzych – Mieroszów.             Obudził ich chłód. Mimo, iż mieli ciepłe kurtki, mimo, iż dodatkowo nakrywali się przeciwdeszczowymi pelerynami, już o piątej kręcili się w swoich legowiskach, jakby złośliwie przesiąkających przykrą, nocną wilgocią.

  06.10.1946, południe – Polska, las pod miejscowością Przesieka.             - To w końcu ruszamy, czy czekamy do wieczora? – Lischka popatrzył na nagle znieruchomiałego i jakby nieobecnego duchem Lachmuta. – Bo przecież jeszcze rano ustaliliśmy, że jak już utniemy te kolby i się wyśpimy, to będziemy mogli…