Trylogia AP

  - Grupa likwidacyjna pod pokład! - zarządził Hulenburg. - Zdać broń i udać się na odpoczynek. Później zarządzę po butelce piwa dla każdego. Na razie jednak przysłać mi tu pierwszego oficera. Niech oceni szkody. A później zastanowimy się, co z tym fantem zrobić.

              Rozbierając się do snu, kapitan Guzman raz jeszcze spojrzał przez bulaj. Wiatr nieco zelżał, półmetrowa jeszcze pół godziny temu fala obniżyła swoją wysokość do około trzydziestu centymetrów i płynąca teraz z prędkością niespełna pięciu węzłów „Pampa”, od czasu do czasu z lekka   tylko poskrzypując swoimi żelaznymi rejami, praktycznie bezszelestnie podążała ku swemu przeznaczeniu.

              15.10.1945 - Południowy Atlantyk, U - Boot As Pik.             Przeciągnął się w koi i ziewnął potężnie. Tak potężnie, że aż chrupnęło mu w szczęce. - Co? Wyspałeś się wreszcie? - Vogel sięgnął do przełącznika i zamiast przytłumionego, czerwonego światła, kajutę zalał blask jasnej żarówki. - To dobrze, bo chciałbym teraz trochę poczytać.

  05/06.10.1945, noc - Środkowy Atlantyk, U - Boot As Pik.             Marynarz Manfred Kruger był głęboko nieszczęśliwy. A przecież mogło być tak pięknie… Mógł udawać, że   nie widzi.

  - Wojna wiele zmieniła. Powołano Główny Urząd Rasy i Osadnictwa SS. Chodziło o zaludnienie zdobytych terytoriów i osiągniętej przez Niemcy przestrzeni życiowej. Roztoczono wtedy również opiekę nad wartościowymi rasowo kobietami innych narodowości, które spodziewały się dzieci z naszymi żołnierzami. Przejmowano też do adopcji i wychowania inne dzieci o cechach germańskich. Prowadzono badania rasowe. Jak oceniał to wtedy główny lekarz „Lebensbornu”, doktor Gregor Ebner, po trzydziestu latach konsekwentnego prowadzenia programu, mielibyśmy do dyspozycji 600 dodatkowych pułków!

  30.09.1945 - Środkowy Atlantyk, U - Boot As Pik.             - No i chrztu nie będzie! - Vogel pierwszy poinformował Henryka. - Jak to nie będzie? Cała załoga się szykuje. Przepłynąć równik, to przecież nie byle co. A jeszcze cała ta morska tradycja…

  28.09.1945 - Niemcy, Bremen, amerykańska enklawa w brytyjskiej strefie okupacyjnej, siedziba Wywiadu Armii USA.                  - Senior Orawa - słysząc prowadzoną właśnie lekcję hiszpańskiego, sekretarka żartobliwie zwróciła się do majora. - Generał pana prosi. Natychmiast!

  21.09.1945 - Środkowy Atlantyk, U - Boot As Pik.          - Może jakąś witaminkę? - Vogel znów grzebał w swojej medycznej torbie. - Na wzmocnienie.

  - O kurwa! Przebiegłe dranie - zrazu Henryk miał ochotę, zaraz po egzekucji z pierwszą grupą wyjść na pokład, ale po tym co usłyszał, od razu mu przeszło. Pozostał więc w koi, poddając się nieznanemu dotąd silniejszemu i jakoś tak innemu niż na głębokości peryskopowej kołysaniu. Leżał tak jeszcze kilkanaście minut, gdy nagle odsunęła się kotara i do kajuty zajrzał Bormann.

  16/17.09.1945, noc - Środkowy Atlantyk, U - Boot As Pik.             - Kapitanie Hulenburg! Führer pyta, kiedy wreszcie się wynurzymy i rozstrzelamy tę świnię. Bo zaraz już północ.

  - Co? Co tu się stało? - teraz dopiero zza pleców Vogla dało się zobaczyć Hitlera, z Bormannem przy boku. - Nic szczególnego, mein führer - Hulenburg patrzył na zbieranych z podłogi marynarzy. - Dwóch durniów skoczyło sobie do gardeł, ale sytuacja jest już opanowana. Doktor Schwartz ich pogodził.

              11.09.1945 - Północny Atlantyk, U - Boot As Pik.             - Pan sobie robi jaja ze szczura lądowego? - Henryk znów przesiadywał w maszynowni, wysłuchując kolejnych, coraz to bardziej dziwnych i fantastycznych opowieści bosmana Müllera. Stanowiły one miłą odskocznię od monotonii rejsu i coraz bardziej klaustrofobicznej atmosfery panującej na okręcie.

  30.08.1945 - Północny Atlantyk, U - Boot As Pik.             - Otto, mogę pana o coś zapytać? - Proszę, doktorze. - Kiedy wreszcie, chociaż na trochę się wynurzymy? Kiedy zobaczymy słońce czy gwiazdy ? Przecież płyniemy już od miesiąca i to cały czas w zanurzeniu. No, ile tak można?

  - A co pan myślał? Zresztą, najlepsze są zawsze przykłady z życia… Był pan może kiedyś na wiejskim weselu?

  - Co on tam robił? Właściwie nie powinienem o tym mówić, ale skoro jest pan jednym z nas, to bez większych szczegółów, rąbka tajemnicy uchylić mogę - Bormann jeszcze bardziej wysunął się przed Adolfa.

  Szanowni czytelnicy! Dziękuję za Wasze zainteresowanie, co widać po regularnie coraz większej liczbie odwiedzin mojego bloga.

  - Już pod sam koniec wojny - oczywiście ze względu na prowadzone przez nas prace - miałem dostęp do pewnych ściśle tajnych informacji. Nasze służby kryptograficzne rozszyfrowały część przechwyconych depesz ruskich szpiegów, z Ameryki do Moskwy. Udało się to, gdyż podobno posługiwali się szyfrem, który już wcześniej był przez nich wykorzystywany. Wynikało z nich, że Amerykanom do ukończenia bomby plutonowej brakowało tylko zapalników implozyjnych.

  - Kawa - postać sekretarki z tacą i dwoma parującymi filiżankami ukazała się w drzwiach. - Dziękuję. Proszę tu postawić. A teraz do rzeczy, majorze. Skoro załatwiliśmy najważniejsze formalności, zajmijmy się sprawami organizacyjnymi. Adres, pod którym pan zamieszka oraz niezbędne przepustki i pensję majora za bieżący miesiąc, otrzyma pan w sekretariacie.   Obok jest pomieszczenie kwatermistrza. Ma już dla pana odłożony zestaw odpowiednich mundurów, wyposażenie i broń osobistą. Z tym, że dla bezpieczeństwa i jak najlepszego zakonspirowania pańskiej osoby, nadal będzie pan chodził po cywilnemu. Teraz zaś proszę mi spisać wszystkie dane pańskiej żony i córki. Imiona, nazwisko rodowe żony, daty i miejsca urodzenia, adres. Z tego co wiemy, już się pan z nimi kontaktował? - Tak. Na początku lipca, listownie, przez Czerwony Krzyż. Ale sam do Polski jechać teraz nie mogę. Jeżeli ktoś by tam odkrył, że przed wojną służyłem w wywiadzie… - Rozumiem. Podejmiemy wszelkie działani...

              - To co się teraz będzie działo? - Henryk półgłosem spytał stojącego obok Bauera. - Bo trzeba go będzie pochować w morzu. Wynurzymy się?

  - Ale co? - Bormann aż pochylił się ku niemu, świdrując jego oblicze podejrzliwym wzrokiem.

  05.08.1945, wieczór - Anglia, Londyn, gabinet Pierwszego Lorda Admiralicji.                  - Ma pan już ten raport, admirale? - Tak jest, sir! Ukończyłem go piętnaście minut temu. Część pisałem już wcześniej, w samolocie.

              05.08.1945, poranek - zachodnia część Cieśniny Duńskiej.             - Cholera jasna! - Hulenburg nie mógł się powstrzymać. - Więcej ich matka nie miała?

  31.07.1945, popołudnie - Morze Norweskie, U - Boot As Pik.             - Nudzi się pan, doktorze? - Hulenburg podniósł wzrok znad mapy i spojrzał na wchodzącego do centrali Henryka. - Dziwi się pan? Ile można leżeć w kabinie na koi, kiedy jest tak zimno?

  - To co? Mamy teraz jeszcze   mścić się na dzieciach?

31.07.1945, południe - Norwegia, port w Bergen.             Narada, na którą Nordhug został wezwany bezpośrednio po zejściu z holownika, zapowiadała się niecodziennie. To nie była już błaha sprawa, skoro wezwanie dotyczyło też komendanta portu w Bergen i gdy tylko Nordhug postawił tam stopę na lądzie, od razu skierowano go do czarnego, służbowego Opla, w którym za kierownicą osobiście siedział jego bezpośredni przełożony.

30.07.1945 - Norwegia, fiord na południe od Bergen.   Jednostka, która rano dotarła do przystani, okrętem wojennym była tylko z nazwy. Tak naprawdę, był to należący do marynarki wojennej niewielki stary holownik, wykorzystywany w Bergen jako jednostka pomocnicza, przeznaczona do rozwożenia zaopatrzenia i wykonywania zadań doraźnych. Uzbrojony w zestaw trzydziestosiedmiomilimetrowego, jeszcze niemieckiej proweniencji dwulufowego, półautomatycznego przeciwlotniczego działka morskiego typu SK C/30, nie mógłby oczywiście brać udziału w jakimkolwiek poważnym starciu, ale nawet taka broń, celnie i z niewielkiej odległości oddaną serią rozpruła by kiosk, a z dużym prawdopodobieństwem nawet i kadłub sztywny okrętu podwodnego, jak przerdzewiałą puszkę konserw. Bojowy wizerunek holownika uzupełniała dziesięcioosobowa drużyna piechoty, wsparta dwuosobową sekcją ciężkiego karabinu maszynowego. To było wszystko, co po blisko półgodzinnej rozmowie i bez narażania się na śmieszność, zaoferował ...

              - Czemu przedstawił się pan swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem? - Bormann zamknąwszy drzwi swojej kajuty, wręcz natarł na niego.

              Sześć godzin później, do cna wyczerpany morderczym wysiłkiem, ale jednocześnie uskrzydlony wagą i niezwykłością posiadanej przez siebie informacji, energicznym krokiem wchodził do bosmanatu rodzimej przystani.

  - Wyjaśnię to panu. Załóżmy, że mamy dwa samochody. Jednej marki, taki sam model, oba złożone tego samego dnia, na tej samej taśmie montażowej i przez tych samych pracowników. Pozornie nie powinny się różnić, ale już fabryczne próby wykazują, że jeden z nich ciągle się psuje, a drugi jeździ bezawaryjnie. Tak samo jest i z bronią. Wie pan skąd brały się w Wehrmachcie karabiny dla strzelców wyborowych i jaka to była broń?

                                                                                Janusz Wódz                              ATOMOWY POKER                                                          ...

  28/29.07.1945, noc - fiord, na południe od Bergen.               Stali na szczycie kiosku, za zezwoleniem kapitana oczekując w tym miejscu i na tę chwilę. - Która? - widząc, że Henryk spogląda na zegarek, Bormann zadał krótkie pytanie. - Dwudziesta druga pięćdziesiąt osiem. Czyli już za chwilę.

  28.07.1945 - grota w fiordzie, na południe od Bergen.               Dzień upływał pod znakiem przygotowań do wypłynięcia i choć roboty było ponoć od cholery, Henryk niczym szczególnym zajęty nie był. Bo niby co i czym miałby robić?

  - Przygotowywaliśmy się na Bałtyku. Ośrodek szkoleniowy dla tych okrętów znajdował się w Gotenhafen. W styczniu, załogi będące już po przeszkoleniu i mające od ręki obsadzić kilkanaście pierwszych, gotowych już do służby jednostek, zaokrętowano na były flagowy statek wycieczkowy organizacji „Kraft durch Freude”, MS „Wilhelm Gustloff”.

  25.07.1945 - Morze Północne, okolice Bergen.             Pukanie do drzwi kajuty brzmiało normalnie i nie zwiastowało jakiegoś niebezpieczeństwa. Było spokojne, wręcz pokojowe.

              Płynący kursem z przeciwka statek, tak na oko był typowym trampem, wykonującym w tym rejonie żeglugę kabotażową. Niewielkie rozmiary, jeden komin, niestaranie pomalowany kadłub z płatami rdzy i odpadającej farby, sprawiały wrażenie zaniedbania. Zmienili nieco kurs, aby znaleźć się z jego boku i po chwili ujrzeli też banderę. - Duńczyk - pierwszy oficer powiedział jakby do siebie. - Nie szkodzi - kapitan Feeney nie zamierzał odpuszczać. - Sprawdzimy co wiezie i czy nie ma tam jakichś podejrzanych osób. - Chyba nie - pierwszy oficer dalej mówił jakby do siebie. - Płytko zanurzony, więc płynie na pusto, bez ładunku. A pasażerowie? Kto z Niemiec chciałby teraz płynąć do Norwegii? Chciał jeszcze coś powiedzieć, ale zimne spojrzenie Fenney’a sprawiło, że dalsze słowa uwięzły mu w gardle. - Proszę wykonywać swoje obowiązki. A komentarze są tu zbyteczne!          ...