Trylogia AP

  05.02.1946, wieczór - Argentyna, San Carlos de Bariloche, siedziba Martina Bormanna.             Wchodząc do tego, położonego na przedmieściach okazałego domu, architektonicznie jako żywo przypominającego budownictwo Alp i Bawarii, Henryk znów poczuł dreszcz emocji. Co stoi za tym niespodziewanym wezwaniem? I to w momencie, gdy objechał dopiero jedną trzecią tego, co zaplanował?

              - Głupku? - mimo, iż Dawidow przywykł już do różnego rodzaju poniżania, zwrot ten szczególnie nim wstrząsnął. - Kim ja kurwa dla niego jestem? Jakimś popychadłem, na którym może się tylko wyżywać? Bądź co bądź jestem przecież funkcjonariuszem służb specjalnych wielkiego i zwycięskiego radzieckiego państwa, a jednocześnie synem ważnego i zasłużonego członka komunistycznej partii!

  14.01.1946, późny wieczór - Argentyna, Buenos Aires, hotel „Miramar”.             Jakby nie wierząc własnym oczom i na przekór oczywistym faktom Henryk raz jeszcze rozpostarł gazetę, ale jakoś nic nie chciało się zmienić.

  11.01.1946, południe - Argentyna, Buenos Aires, siedziba firmy „Morano”.             - Już są, panie Brandt. Wreszcie. Przyszły dziesięć minut temu. Właśnie rozpakowałem przesyłkę - Velasquez wyglądał na naprawdę uszczęśliwionego.

  - Jak to Żyd? - Normalnie. To patolog, niejaki doktor Faust Szkarawski, lekarz sądowy I Frontu Białoruskiego. Tylko on akurat był pod ręką, chłodni żadnej nie mieliśmy, szczątki nie mogły czekać, a towarzysz Stalin mocno ponaglał. Szkarawski to Żyd z pochodzenia, a my Rosjanie nie ufamy przecież obcym - Abakumow w tym momencie jakby zapominał, że przecież sam był Ormianinem.

  07.01.1946, rano - Związek Sowiecki, Krym, ośrodek szkolenia Smiersz.             - No, Walery Konstantynowiczu! - komendant ośrodka szkolenia, w którym od połowy sierpnia ubiegłego roku i każdego dnia od wczesnego ranka do późnego wieczora harował jak jakiś niewolnik, zagadnął do niego prawie po ojcowsku. - Przyszedł na was czas. Szkolenie i egzaminy zaliczone na ocenę celującą, przygotowanie wręcz wzorcowe. Jedyne co się zmienia, to sposób waszego wykorzystania. Nie pojedziecie pracować jako Hiszpan.

  28.12.1945, rano - Argentyna, Buenos Aires.             - To który za kierownicę? - Henryk krytycznym wzrokiem obejrzał obu delikwentów. - Może Rosenberg? - Waltz wyglądał na bardziej skacowanego. - A potem się zamienimy.

  23/24.12.1945 - Argentyna, Buenos Aires.             Już pierwszego dnia w Buenos zaczął realizować swój plan. Nie bez przyjemności zresztą. Ledwo się przebrał i zjadł kolację, od razu zagadnął hotelowego barmana o jakąś miłą panią do towarzystwa i kwadrans później miał już w łóżku czarnowłosą, ognistą Argentynkę, a spory zwitek banknotów sprawił, iż naprawdę się starała.