Trylogia AP

            02.11.1945, popołudnie - Argentyna, La Falda, hotel Eden.               Nareszcie! Po ponad trzech miesiącach spędzonych w morzu, Henryk z rozkoszą wyciągnął się w wannie. Ciepła woda omywała mu ciało, w zasięgu ręki miał pachnące mydło, a na półeczce był nawet szampon. Szampon! Co za luksus!

              Już nie dyskutowali. Hitler przepuścił żonę z dzieckiem, a następnie wsiadł za nią. Pozostali też w ciągu pół minuty znaleźli się wewnątrz i Manfeld zatrzasnął drzwi. Jęknęły uruchamiane silniki, pilot dla pewności około minuty potrzymał je na wolnych obrotach, a następnie wykonał kilka przegazówek i zwolnił hamulce. Maszyna drgnęła i z wolna zaczęła toczyć się naprzód. Kilka sekund później silniki zagrzmiały pełną mocą i po stosunkowo krótkim rozbiegu znaleźli się w powietrzu.

                                                       Rozdział II                                                           Argentyna.          01/02.11.1945, noc - wybrzeże Argentyny, okolice miejscowości Las Grutas.             Sturmbannführer Helmut Getz już chyba po raz dziesiąty spojrzał na zegarek. Nareszcie! Za minutę północ. Usiadł więc za k...

  30.10.1945 - Południowy Atlantyk, U - Boot As Pik.             - Kapitanie Hulenburg ! Proszę do mojej kajuty. - Już idę, reichsleiter. Drugi, obejmujesz dowództwo do mojego powrotu - kapitan bez zbędnej zwłoki zwrócił się do oficera będącego akurat w centrali na wachcie. - Jawohl, herr Kaleu!

  - Grupa likwidacyjna pod pokład! - zarządził Hulenburg. - Zdać broń i udać się na odpoczynek. Później zarządzę po butelce piwa dla każdego. Na razie jednak przysłać mi tu pierwszego oficera. Niech oceni szkody. A później zastanowimy się, co z tym fantem zrobić.

              Rozbierając się do snu, kapitan Guzman raz jeszcze spojrzał przez bulaj. Wiatr nieco zelżał, półmetrowa jeszcze pół godziny temu fala obniżyła swoją wysokość do około trzydziestu centymetrów i płynąca teraz z prędkością niespełna pięciu węzłów „Pampa”, od czasu do czasu z lekka   tylko poskrzypując swoimi żelaznymi rejami, praktycznie bezszelestnie podążała ku swemu przeznaczeniu.

              15.10.1945 - Południowy Atlantyk, U - Boot As Pik.             Przeciągnął się w koi i ziewnął potężnie. Tak potężnie, że aż chrupnęło mu w szczęce. - Co? Wyspałeś się wreszcie? - Vogel sięgnął do przełącznika i zamiast przytłumionego, czerwonego światła, kajutę zalał blask jasnej żarówki. - To dobrze, bo chciałbym teraz trochę poczytać.

  05/06.10.1945, noc - Środkowy Atlantyk, U - Boot As Pik.             Marynarz Manfred Kruger był głęboko nieszczęśliwy. A przecież mogło być tak pięknie… Mógł udawać, że   nie widzi.