Trylogia AP

  23.02.1946, świt - Argentyna, okolice jeziora Nahuel Huapi.             Samolot, który nadleciał znad terytorium Chile, nie był uzbrojony. A właściwie był, ale w nic śmiercionośnego. Jego bronią były dwa, najnowszej generacji aparaty fotograficzne, z wysokości siedmiu kilometrów i przy dobrej pogodzie zdolne zarejestrować nawet budę dla psa.

Na wpół ubrani, gnając po schodach jak wariaci, Waltz i Rosenberg usłyszeli tylko jeden strzał. Ale gdy wypadli zza rogu, zobaczyli dwa ciała. Więc być może jeden jeszcze żyje… Rzucili się w tym kierunku i te parę sekund zadecydowało. Trzecia, ciemna sylwetka, którą chwilę później dostrzegł Rosenberg, właśnie dobiegała do tui, jednym susem przesadziła parkan i zniknęła na ulicy.

  - O Ewie Hitler oraz jej dziecku. Bo gdybyśmy chcieli dopaść sobowtóra, ryzykujemy, że będzie tam również ona. I co wtedy?

              W drzwiach tarasu pojawił się dokładnie dziesięć minut później.

              13.02.1946, wieczór - Argentyna, Buenos Aires, siedziba firmy majora Uszakowa.             - Mamy go, towarzyszu pułkowniku! Znowu się pojawił! - Schlegela? - Oczywiście. Zresztą, co to za różnica jak naprawdę się nazywa, Reschke czy Schlegel… Najważniejsze, że to ten sam. Tak jak poprzednio, zameldował się w hotelu „Miramar”. Pokój numer 206, pierwsze piętro.

  05.02.1946, wieczór - Argentyna, San Carlos de Bariloche, siedziba Martina Bormanna.             Wchodząc do tego, położonego na przedmieściach okazałego domu, architektonicznie jako żywo przypominającego budownictwo Alp i Bawarii, Henryk znów poczuł dreszcz emocji. Co stoi za tym niespodziewanym wezwaniem? I to w momencie, gdy objechał dopiero jedną trzecią tego, co zaplanował?

              - Głupku? - mimo, iż Dawidow przywykł już do różnego rodzaju poniżania, zwrot ten szczególnie nim wstrząsnął. - Kim ja kurwa dla niego jestem? Jakimś popychadłem, na którym może się tylko wyżywać? Bądź co bądź jestem przecież funkcjonariuszem służb specjalnych wielkiego i zwycięskiego radzieckiego państwa, a jednocześnie synem ważnego i zasłużonego członka komunistycznej partii!

  14.01.1946, późny wieczór - Argentyna, Buenos Aires, hotel „Miramar”.             Jakby nie wierząc własnym oczom i na przekór oczywistym faktom Henryk raz jeszcze rozpostarł gazetę, ale jakoś nic nie chciało się zmienić.