Trylogia AP

  01.10.1946, poranek – Niemcy, francuska strefa okupacyjna, wieś niedaleko Koblencji.             Tym razem nikt nie zrywał ich z pościeli. Nosili właśnie ziarno do kurnika, gdy znajomy dźwięk dzwonka kazał im odwrócić głowy.

              Godzinę później zdyszany Lischka zrobił ostatnie kółko na trasie wokół wskazanego mu sosnowego zagajnika i wreszcie stanął przed spoglądającym na zegarek Moderem.

              Było ich trzech. Na rowerach, które na piaszczystej leśnej drodze przez poprzedni kilometr po prostu musieli pchać, w turbanach, z ciążącymi im na plecach karabinami i zwisającymi przy pasach krzywymi mauretańskim nożami, sprawiali nadzwyczaj groźne wrażenie.

- Popatrzyli po sobie. – Nie, chyba się nie zetknęliśmy – Henryk zabrał głos.

              11.09.1946, wieczór – Niemcy, Monachium, amerykańska strefa okupacyjna.             Jeszcze raz spojrzał na trzymaną w kieszeni małą kartkę, z zapisanym adresem pierwszego z nich. – Niech to diabli wezmą! – pomyślał. – Już prawie półtora roku po wojnie, a ja wciąż jakby na pierwszej linii frontu.

  05.09.1946, południe – Argentyna, Buenos Aires, lokal konspiracyjny Wywiadu Armii USA.            Nagły dzwonek telefonu poderwał majora McFarlanda na równe nogi.

                                           Janusz Wódz                                   Atomowy Poker                                         Część czwarta.

              - To jest pański oficjalny paszport - generał Brown położył dokument na biurko. - Według zawartych w nim danych, jest pan obywatelem amerykańskim i zgodnie z pańskim życzeniem nazywa się Henry Reszka. Gratuluję!

  15.07.1946, późne popołudnie - Argentyna, San Carlos de Bariloche, siedziba Martina Bormanna.               - Więc nie ma go tutaj! - łapczywie wręcz rzucili się na dostarczone im zdjęcia i po chwili już wiedzieli.

  13.07.1946, godz. 12.00 - Argentyna, San Carlos de Bariloche, siedziba Martina Bormanna. - Słyszał pan co się dzieje? - siedzący przy biurku i słuchający południowych wiadomości z ustawionego obok odbiornika Bormann, tknięty złym przeczuciem nagle aż się wyprostował.

                Strzelanina cichła, a jej efekt wręcz poraził wciąż stojącego bez ruchu i z niedowierzaniem patrzącego na tragiczną sytuację Griszyna.

              13.07.1946, rano - Argentyna, Buenos Aires.               Czy to sprawiła wyjątkowo zimna noc, czy też akumulator już wcześniej był słaby, nie wiedział nikt.

  11.07.1946, południe - Argentyna, Buenos Aires, fabryka Fritza Mandla.               - Więc mówisz, że śledzą mnie ruscy? - Henryk był wyraźnie wstrząśnięty. Do dzisiaj bowiem często wspominał indywidualną akcję Rogozina, dotykając ręką szramy na głowie. - A co będzie, jeżeli zorganizują nową akcję i to w kilku?

  09.07.1946, wieczór - Argentyna, Buenos Aires, hotel „Cristal Palace”.             Telefon w pokoju Henryka zadzwonił tak niespodziewanie, że ten aż się zdziwił. O tej porze? Kto? Wstał jednak z kanapy, podszedł do aparatu i rzucił jedno enigmatyczne słowo. -   Słucham! - Pan Schlegel? - Tak. To ja - Henryk natychmiast poznał głos Orawy. - Tu Joseph Brandt. Tak, jak się umawialiśmy, chciałem poinformować, że zakończyliśmy sprawdzanie pierwszej partii łożysk. Tej, którą zaczęliśmy wczoraj. Wszystkie sprawdzenia pozytywne. Oznaczamy je na pudełkach czerwoną farbą, aby nie pomieszały się z innymi. - Dziękuję. Proszę je przygotować i jutro dostarczyć do fabryki. Proszę też zacząć sprawdzanie drugiej partii. - Oczywiście. Wszystko według zapisów kontraktu. Do zobaczenia. - Do zobaczenia - Henryk odłożył słuchawkę i i odetchnął głęboko. Więc jednak… Orawa uruchomił ludzi i ci przy gablocie sprawdzili, że sp...

  09.07.1946, południe - Argentyna, Buenos Aires, siedziba firmy „Morano”.               Spławiwszy jak zwykle Waltza i Rosenberga do restauracji po drugiej stronie ulicy, nonszalanckim krokiem przeskoczył dwa schodki i zadzwonił do drzwi. Orawa widać już czekał, bo nie upłynęło nawet pięć sekund jak szczęknęła klamka i wymienili mocny uścisk dłoni.

  05.07.1946, wieczór - Argentyna, Buenos Aires, hotel „Miramar”.   Już drugi raz w ciągu ostatnich trzech dni Henryk wyciągnął Wirtha do hotelowej restauracji, obficie racząc go alkoholem i proponując damskie towarzystwo.

  - I mało i dużo na raz. Nalejcie sobie trochę i posłuchajcie. Wiecie, że od czasu do czasu jakiś rusek ucieka z tego swojego, komunistycznego raju?

  29.05.1946 - Argentyna, San Carlos de Bariloche, siedziba Martina Bormanna.               „Komiwojażer śmierci”! Nie inaczej, jak właśnie w taki sposób i na własny użytek podsumował Henryk swoją, wyznaczoną mu przez Bormanna rolę, kończąc kolejny już objazd przedsiębiorstw. Przygotowania szły pełną parą, wszystko było coraz bardziej zaawansowane. - Dobrze - pomyślał Henryk. - Bardzo dobrze. Bo jeszcze parę miesięcy, może pół roku i dojdą do punktu, w którym nie będzie już odwrotu. Porzucenie programu wygenerowało by wtedy nieodwracalne straty i to bez nadziei na odzyskanie chociażby części aktywów. To tak, jakby na wielki i niezbadany ocean wypłynął parostatek. Zużył więcej niż połowę węgla, więc powrót do portu jest już niemożliwy. Co wtedy pozostaje? Tylko płynąć dalej, mając coraz bardziej puste ładownie i nadzieję, że gdzieś tam znajduje się jakiś nieznany ląd. Tyle, że tu nie będzie żadnego lądu i on się już...